نرد عشق

گفتی
کم بریزه
تو کم آوردی
ولی من
ریختم

شیزوفرنی

اسمش را یادم نمی‏آید
اسم مریضی را
به دکترم می‏گویم
خیلی وقت است که دیگر
تو را نمی‏بینم
می‏گوید حالم رو به بهبود است
راستی
تو اینجا چه کار می‏کنی؟

نه آسمان عاطفه ندارد

به زندگی نباید فکر کرد، به مرگ هم یا به آدمها زنده یا مرده، امروز یا آغاز چیزی‏ست یا پایانش، هیچ چیز در میانه‏ی خود نیست، فقط آغاز شدن و پایان گرفتن است، رویاها و کابوس‏ها هیچ وجه اشتراکی با هم ندارند اما هیچ تفاوتی هم بینشان نیست.
با پریدن اوج نمی‏گیری، میوفتی حالا پرواز یا سقوط همه‏اش یک گه است، گم شدن در شهری شلوغ، من قارچهای سالاد را دوست دارم و از کشفشان لذت می‏برم و از گوشتهای چرخ کرده ته بشقاب ماکارونی‏ام که از چنگ چنگال فرار کرده اند بدم می‏آید، آنها فرار کرده‏اند، من فرار کرده‏ام فرقی نمی‏کند، باید خورده می‏شدم یا یک آشغال، فرقی نمی‏کند، همه‏اش یک خیابان است، هیچ راه دیگری نیست، نه درست نه غلط.
هیچ‏گاه هیچ چیز خالقی نداشته است، من زاده نشده‏ام، من تف شده‏ام، شاید یک خِلط زرد‏رنگ کف خیابان، باران بیاید به فاضلاب می‏روم نیاید بخار می‏شوم و کمی بعدتر به فاضلاب می‏روم. اینجا مادری دخترش را سلاخی کرده است و او فقط تف می‏کند، هی تف میکند هی تف می کند.رستگاری در کار نیست ما همه به فاضلاب می‏رویم یا کسی سیفون را می‏کشد، سوسکها بالا می‏آیند.
این قاشق و چنگالها با هم یکی نیست، من می‏خواهم قاشق و چنگالهایم شبیه به هم باشند، آنها حق دارند. من قد بلندم، پاهام به آن طرف میز می‏رسد، نه حالا نه، هنوز به اندازه‏ی کافی کلفت نشده‏ام، میز خوبی نمی‏شوم، شاید چند بسته خلال دندان و چند تایی مداد، مدادها خوش‏مزه‏اند اما نباید رویشان پاک‏کن داشته باشد،غلط اضافی هیچ وقت پاک نمی‎‏شود. زندگی یک غلط اضافی بود، من نکردم ، مردن هم یک غلط اضافی است می‏کنم.

پ.ن:عنوان از متن کتاب "تنهایی پر هیاهو" نوشته "بهومیل هرابال"

من دشنه در دیسم
بوی نان نمی‏دهم
خیسم
سر ماست را
یا سر سگ که بجوشد
من یک گلوله ام
در تن یک خوک
یا در شقیقه‏ی زنی زیبا
من یک سرنگ خالی‏ام
در گوشه‏ی خیابان
خاک سفید
من یک زنم
برهنه
در تخت یک ابلیس
یا کونِ لق فرشتگان
که با من نمی‏خوابند
من نغمه ام
به ساز نشسته به بزمی
یا در عزای سگی
من یک نوار تست حاملگی
بشاش
مثبت و یا منفی
من چلچراغ بزرگم
در سقف
هنگام زلزله
من مین تک نفره
گاهی به وقت صلح
من یک مسلسلم
یک بمب
یک نگاه
آری کشنده ام
من بوسه ام
یک عشق
آری کشنده ام
من جوخه ام
آتش
من تیغ بر گلو
آری من این همه
یا نه
برگرد پیشِ من

حسرت واجب است بر تو پای نشئگی

قاعدتاً شیش سالم بود که می‏رفتم پیش‏دبستانی، یعنی یه دبستانی بود که توش پیش‏دبستانی‏ام داشت، سمیرا جون خیلی خانومِ خوبی بود خیلی هم مهربون بود خوشگلم بود، اما من عاشقش نشدم، آخه خیلیا عاشق اولین خانوم معلمشون می‏شن، احتمالاً اونموقع نمی‏خواستم وارد یه مثلث یا مربع یا ذوذنقه‏ی عشقی بشم اونموقع بیشتر می‏فهمیدم، یه روز سمیرا جون یه ساعت زودتر خواست بره واسه همین آقای انوری اومد که مارو تا آخر ساعت نگه داره آقای انوری ناظم مدرسه بود یه کوتوله‏ی خپل کیری یادم نمی‏آد چی‏کار داشتیم می‏کردیم ولی احتمالاً کار خاصی نمی‏کردیم، من جیشم گرفته بود(اون موقع جیش بود الان شاش) گفتم آقا آجازه ما می‏خوایم بریم دسشویی گفت نه بشین الان زنگ می‏خوره پنج دیقه بعد گفتم باز نزاشت کس ‏کش، جیش کردم تو شلوارم، فکر کنم کسی نفهمید، یعنی اگه هم فهمیدن به روم نیاوردن، خونمون نزدیک مدرسه بود کسی هم نمی‏اومد دنبالم خودم می‏رفتم خونه، وقتی رسیدم کسی خونه نبود، شلوارم رو در‏آوردم گذاشتم رو بخاری خشک شه، خونه بوی شاش گرفت، بعدش دیگه یادم نمی‏آد، به کسی هم نگفتم چی شد که جیش کردم ولی هنوزم که هنوزِ بزرگترین حسرت زندگیم اینه که چرا اونروز تو کلاس در نیاوردم بشاشم به آقای انوری.

کمی بزرگ شو خدا

من و بابا خونه تنهاییم دو تایی، دارم واسش ناهار درست می‏کنم. مرغ و گوجه و پیاز می‏ریزم تو قابلمه میزارم بپزه، همینو بلدم، می‏گردم می‏بینم پیاز نداریم. مامان یه دو روز که خونه نباشه خونه خالی می‏شه، الان یه چند روزیِ رفته کرج پیش میثم. میثم الان یه چن وقتیه حالش بهتره یعنی ازبس که از صبح تا شب سر کارِ یادش می‏ره حالش خرابه ، یادش می‏ره که نمی‏دونه بچش که الان یه یه سالی هست به‏دنیا اومده اسمش چیه، اصلن پسر یا دختر یادش می‏ره اصلن به زنش فکر کنه به تینا یادش می‏ره که نیست، ولی مگه می‏شه یادش بره؟ سعی می کنه یادش بره خیلی سعی می‏کنه، یه بار از بس یادش نرفته بود تو خواب سکته کرد، تا یه هفته نمی‏تونست حرف بزنه، الان حالش بهتره وقتی تنهاست سیگار می‏کشه، تا حالا سیگار کشیدنش ندیدم ولی از فندکای تو اتاقش می‏دونم که می‏کشه و از این که داره سعی می‏کنه از اینکه وانمود می‏کنه، آدمایی که وانمود می کنن سیگار می‏کشن، منم وانمود می‏کنم منم سیگار می‏کشم وانمود می‏کنم مهم نیست که تو نیستی خودمم داره باورم می‏شه، مامان هم حالش خوب نیست ولی وانمود می‏کنه خوبه سیگارم نمی‏کشه.
شریک بابا الان آمریکاست از بس همه چی عن‏توعن شده اوضاع اونم بهم ریخته، اوضاع بابا هم بهم ریخته کاراش گره خورده گره خورده به خودش به وضع میثم به حالِ مامان خیلی هم وانمود نمی کنه که همه چی خوبه، سیگارم نمی‏کشه.
می‏رم از تو یخچال گوجه وردارم می‏بینم رو فریزر کوچیکه تو یه کیسه فریزر یه پیازِ نصفه هست قبلاً نبود مطمئنم نبود. کارِ خداست خودش گذاشته اونجا، خدا فقط مُرده واسه همین کارای کوچیک.

پروازگاه

هیچگاه برای من ننشستند بر زمین
من هر چه دیدم پرواز بود
رفتن بود

شانه شانه

همیشه خیابانی بود
مهربان
وقتی تو هم‏شانه‏ام بودی
تا برای دو جفت شانه کنار هم
درکنارِ خود
جای خالی داشته باشد
یا نه
اصلن
آنقدر ماشین‏هاش آدم باشند
که سر‏خوشان بی‏خیال را
سلامی کنند و بگذرند
از روزی که شانه‏هات
بی‏که شانه‏ه‏ام کنارش
در خیابانی رفت
شانه‏‏هام لرزید
از هق هقی
در خیابان‏هایی که همه‏شان
بی‏رحمانه به سمتِ فرودگاه
می رفتند

عاشقانه ی گرم

کاش در این گرما بودی، وقتی می آمدی فقط چند دکمه تا تنت فاصله بود

کنارِ خالیِ تو

همه چیز را فروختم
جز آن صندلی
که جای تو بود
شاید آن روز
که برگشتی
خسته باشی...

یحیوی

می‌روند

ترجمه کنید لطفاً!
+

خدا یا اندی

زندگی این روزها شده مثل پاپ آرتای اندی وارهول، تکراری زیاد مث هم ، هر روز همون گهی که دیروز بود فقط رنگ گهه یک کم عوض می شه ولی باز گهه

پرواز در کنار تورا افسوس...

جاده ها را هوایی کردی و
من سر به هوا
هی می‌خورم زمین
هی می‌خورم زمین
هی می‌خورم زمین

نم

-تو اتاقت يه بويي مياد، بوي نمه؟
-نم؟ نه بوي غمه
-غمت چيه ديگه؟ دوس دخترتم كه سر و سامون گرفت

صدای سوت رو لب یه مرد خسخته

من تمام خیابان های این شهر را با تو
حرف زده ام
بی تو
سوت زده ام
+

یه چیزایی رو آدم باید بگه

دیروز هیلدا رو دیدم شایدم پریروز بود، نشسته بودم تو کافه رو میز کنارِ در بغل بهنام که باز داشت تو دفتر یه چیزی می کشید بعد دیدم یه دختری اومد تو و کیفش رو گذاشت رو یه میزی و برگشت سمت در من چند لحظه بعد برگشتم و دیدم ا هیلدا صدا کردم هیلدا ، برگشت و سلام کرد و دست داد و گفت از پشت نشناختمت یه سالی می شد که ندیده بودمش بعد همونجوری که واساده بود یه کمی حرف زدیم و گفت که واسه کارای پایان نامش اومده و از کنکور ارشد گفت و کلی به استادا فحش داد و خندیدیم و یک کمی کسشر گفتیم بعد رفت بیرون و چند دقیقه بعد برگشت و بعدش خدا حافظی کردیم و رفت ، از دیدنش خوشحال شدم ولی این روزا وقتی از یه چیزی خوشحال می شم یا حتی غصه دار می شم خیلی معلوم نیست یعنی حتما باید بگم که چه جوری ام الان به هیلدا نگفتم که از دیدنش خوشحال شدم یعنی اینجوری اون نفهمید که از دیدنش چقد خوشحال شدم و شاید دیگه نبینمش و اون هیچ وقت نفهمه که تو بهار امسال من از دیدنش خیلی خوشحال شدم، باید بهش می گفتم، یه چیزایی رو آدم باید بگه

چه دريايي ميان ماست

من شناگر خوبي نيستم، اما

آنقدر ديوانه هستم

كه روي اسكله نمانم

چرا؟

خدايا به نفعتِ منو نكشي، پام برسه اون دنيا من مي دونم و تو!

خطر له شدن

گاهي بايد حسابي حواست جمع باشد، وقتي داري در پياده رو قدم ميزني اگر حواست نباشد مي خوري زمين يا اينكه مي خوري به يك نفر ديگر و اگر خيلي بد شانس باشي طرف اعصاب ندارد و مي زند دندانهايت را مي ريزد تو حلقت، اما وفتي داري از خيابان رد مي شوي يا از اتوباني جايي بايد حواست را جمع كني، ماشين ها شوخي ندارند، بعضي رابطه ها هم همين طور است، بايد حسابي حواست باشد، رفتن درد دارد و از زير ماشين رفتن هم بد تر است...

خودت را کوچک نکن ، چیزهای کوچک راحت تر گم می شوند.