باید منتظر بمانم تا همه بخوابند بعد بروم از کیفم سیگار و فندکم را بردارم، همه در این خانه یعنی مامان وبابا. معمولن ساعت 12 تا 12:30 زمان شروع این فرآیند است. می خوابند، آرام از جلوی اتاق خوابشان رد می‏شوم و به اتاقم می‏روم سیگار و فندک را بر می‏دارم و آرام بر می‏گردم،من در اتاقم زندگی نمی کنم من در بالا زندگی می‏کنم، بالای خانه‏ ما از بقیه‏ خانه جدا نیست، کلن خانه ی ما معماری مزخرفی دارد، چند پله از توی حال به سمت بالا می رود.من همانجا هستم، بالا. یک میز نهار خوری چهارنفره آنجاست که هیچوقت هیچ کس روی آن نهار نخورده است، لپ تاپ من روی میز است و من پشت آن، به بالا بر می‏گردم سیگار و فندکم توی جیبم است. می نشینم پای نت به چند جای مذخرف سر می زنم و در این بین چیزهای جالبی هم می خوانم. مین سوییپر بازی می‏کنم و گند می‏زنم، آهنگهای در همی گوش می کنم. خوبی بالا این است که یک بالکن دارد. تنها خوبی بالا این است. به بالکن می روم سیگارم را روشن می‏کنم به آخرهاش که می رسم عق می‏زنم اما باید سیگارم را تمام کنم چون اگر تمام نشود وقتی که پرتش می کنم مسافت لازم را طی نمی‏کند تا از روی باغچه مامان بگذرد و من مجبور می‏شوم بروم پایین و ته سیگار را از توی باغچه ی مامان بردارم و به آن‏طرفتر پرت کنم. بله مامان برای خودش یک باغچه دارد. هر روز توی باغچه اش مشغول کاشت یا داشت یا برداشت سبزی خوردن است. اینکه مامان برای خودش یک باغچه دارد خیلی خوب است. همیشه آنقدر توی باغچه اش کار می‏کند که شبها پادردش امانش را می‏بُرد و این یکی از بدترین چیزهای دنیاست، دنیا پر از چیزهای مذخرف است ولی قطعن پادرد مامانِ آدم از خیلی از آنها بدتر است. چند پک آخر سیگار را چس دود می‏کنم به سمت نرده ها می‏روم ته سیگار را پرت می کنم، مستقیم می افتد توی باغچه ی مامان، لعنتی.از آنجا برای خودم جای ته سیگار را علامت‏گذاری می‏کنم،روبروی کاج سوم از سمت راست. می روم پایین، جلوی اتاق خواب‏ها یک تو رفتگی مذخرف در دیوار هست که ما آنجارا با یک کمد و یک آینه و چند چوب‏لباسی مسخره پر کرده ایم، همانطور که گفتم معماری خانه ما مذخرف است. از روی کمد چراغ قوه را به آرامی بر می‏دارم و به سمت آشپزخانه می‏روم از آشپزخانه دری به باغچه مامان باز می شود، تنها نکته ی مثبت  معماری خانه مان همین در است و البته دستشویی بالا، بالا یک دستشویی هم دارد. به باغچه می روم و با نور چراغ قوه ته سیگار را  پیدا می کنم و کمی دورتر پرت می‏کنم. برمی گردم چراغ قوه را سر جایش می‏گذارم، می‏روم بالا.

دیروز بعد از یک هفته از خانه رفتم بیرون، سیگارم تمام شده بود. یک دختر مدرسه ای دیدم که به غایت زیبا بود و در راه برگشت توی تاکسی کنار پیرمردی نشستم که بوی عن می‏داد، بوی عن نه، شاید بوی گاو می‏داد. اما تنها نکته ی آزاردهنده اش بویش بود، همه چیزش خیلی خوب بود. از همه آدمهایی که توی خیابان دیدم بهتر بود، دیروز فقط او خوب بود و آن دختر مدرسه ای زیبا.

باید چند عکس مذخرف از یک مراسم مذخرف را ادیت کنم و تا فردا عصر تحویل بدهم اما مین سوییپر بازی می کنم و گند می‏زنم. به این فکر می‏کنم که پادرد مامان هیچ ربطی به کار کردنش در باغچه ندارد و من فقط می‏خواهم پادرد او را به چیزی ربط بدهم که نیست و به این فکر می‏کنم که پیرمرد بوی خوبی می‏داد.

جنگل

یه وقتیم هس که داری واسه خودت توی یه شهر شلوغ و پر سر صدا قدم میزنی، یه شهر پر دود ماشینا، یا رو تختت دراز کشیدی و دستتُ کردی تو موهات، یا اصن وسط یه مهمونی شلوغ و شوخ و شنگی، میفهمی؟ منظورم اینه هیچ فرقی نمیکنه، اون وسطا یه هو واسه یه لحظه یه بویی احساس میکنی، فقط یه لحظه است ولی مطمئنی که حسش کردی،مثلاً بوی چوب سوخته توی جنگل؛ هیچچی دیگه همین، شاید کل زندگی همونه، همون جنگله.

قیصر که زه زد

داشتیم از کلاردشت بر می‏گشتیم، آخر شب بود و جنگل و تاریکی، تابستون بود،ویلای یکی از دوستای بابا بودیم، نمی‏دونم چی شد یه هو خواستیم برگردیم، دو تا ماشین بودیم، ماشین ما و ماشین آقای بزرگی دوست بابا،جاده عینهو این جاده های تو فیلم ترسناکا بود، تاریک و پیچ واپیچ، ما جلو بودیم آقای بزرگی اینام پشت سرمون، وسطای راه یه موتوریه پیچید جلومون، تو جاده فقط ما بودیم و اون موتوریه، یارو هی ویراژ می داد جلومون و نمی‏زاشت رد شیم، بابا چنبار اومد سبقت بگیره موتوریه راه نداد، جاده ام خیلی تنگ و تاریک بود نمی‏شد کاریش کرد، بدجوری رو اعصاب بود من به بابا می‏گفتم به یارو فرمون بده یارو بره تو دره ولی بابا هی آروم می‏رفت.
خوب منم تو سن جوش و فیلمای بهروز وثوقی و قیصر و اینا بودم، همونجا فیلم شوروع شد، من شده بودم قیصر و بابامم خان دایی، که اگه بزنن تو گوشش سرشو می‏ندازه پایین و از گوشه تیفال می‏ره، بهشم می‏خورد آخه بابا یه موقعی کشتی گیر بود، پهلوون بود،کلی روش حساب می‏کردن و ازش حساب می‏بردن،هنوزم خیلا پهلوون صداش می‏کنن ولی بیشتر شده مهندس. خوب آره من قیصر ماجرا بودم و یارو موتوریه هم منصور آق منگل، خلاصه با هر بدبختی بود از یارو سبقت گرفتیم، یکم که رفتیم دیدیم آقا بزرگی اینا نیومدن، یکمی واسادیم بعد که دیدیم خبری ازشون نیست دور زدیم سمت بالا دیدیم بعله موتوریه زده بهشون و موتورشم وسط جادّست و خودشم واساده جلو ماشین و عربده می‏کشه و فحش می‏ده، آقای بزرگی و زن و بچشم واسادن دارن نیگاش می‏کنن، اینجاس که قیصر باید میرفت و دخل منصور میاورد، اما خوب نرفت، ترسید، زه زد، بابا رفت سمت یارو که آقا آروم باش لطفاً و از این حرفا ولی یارو ول کن نبود، اومد با بابا درگیر شه که یهو دیدیم یارو افتاده وسط جاده، بابا هم با مشت می‏کوبه تو صورتش، سر و صورت یارو پر خون بود، قیصرم که من باشم اون گوشه داشتم نیگا می‏کردم.
یارو پاشد کاسه کوزشو جمع کنه و همه چی داشت تموم می‏شد که یه هو یه نیسانیِ اومد چهار پنج نفر از توش ریختن بیرون و بعدشم دو سه تا ماشین دیگه و خلاصه، جنگی به پاشد، منم که خوب کلی ترسیده بودم ولی به هرکی میرسیدم با سنگ و چوب می‏زدمش، یکی رو از پشت زدم یارو برگشت دیدم چاقو دستشه نزدیک بود بشاشم تو خودم، یارو چیزی نگفت، برگشت.
نمیدونم چی شد ولی خلاصه دعوا تمو م شد و مام برگشتیم سمت پایین، دعواست دیگه، تموم می‏شه. من کلی تو کفِ بابا بودم کلی داشتم حال می‏کردم، بابا تو آینه ماشین نگا کرد دید لبش داره خون میاد، گفت دلم تنگ شده بود.
دم موتوریه گرم، بچه باید قهرمان داشته باشه.

نان و پوری

گاهی که می‏شینم و با خودم فکر می‏کنم البته نمی‏شینم بیشتر وقتایی که رو تختم دراز کشیدم به این چیزا فکر می‏کنم، آره شروع می‏کنم به فکر کردن و مرور کردن، نه اینکه بگم خوب الان وقت فکر کردنه نه، یه هو میاد دست خودم نیست، ولی حالا مشکل اصلی اینجاست که بین اتفاقایی که واسه خودم افتاده و اتفاقایی که تو کتابا خوندم یا تو فیلما دیدم نمی‏تونم تمیز بدم، همشم یه پای قضیه تویی،یعنی باید کلی با خودم درگیر شم و کلی بزنم تو سر خودم که یادم بیاد تو این داستان لعنتی که تو سرمِ واقعاً من و تو بودیم یا نه، ببین چی‏کار کردی تو.
مثلاً یه بار یادم اومد من جلو خونتون منتظرت بودم که بیای و بریم واسه ناهار،من اونور خیابون بودم و چشمم به پله های خونتون بود، خیلی منتظر موندم، کون به کونم سیگار می‏کشیدم، بعد همینجور که منتظرت بودم یه هو یاد رضا پوری افتادم، بچه ها بهش می‏گفتن پوری بویی، پوری مریض بود یه مریضی داشت که نمی‏تونست خیلی جلو خودشُ بگیره گاهی می‏شاشید تو شلوارش، البته من هیچ وقت ندیدم بشاشه ولی خوب گاهی بو می‏داد، من و پوری اونموقع خیلی با هم رفیق نبودیم، نه واسه اینکه مریض بود، نه، همینجوری، فقط یکی دو دفعه باهم از مدرسه اومدیم سمت خونه، هر دو دفه ام پشت سرِ اون مختاری دیوث حرف زدیم و بهش فحش دادیم، نمی‏دونمم تو مدرسه چی‏کاره بود، یه چیز تو مایه های ناظم، ولی ناظم نبود، همش دور و بر معین و بقیه بچه خوشگلا می‏پلکید، دیوثِ بچه بازِ عوضی با اون دماغِ عقابیِ کیریش،اکثر بچه ها ازش خوششون میومد،از اون بچه بازِ عوضی، من حالم ازش بهم می‏خورد، پوری ام باهام موافق بود، سال بعدش پوری نیومد مدرسه، من یکی دو سال بعد فهمیدم که مرده، از همون مریضیه، تو این مدت حتی یه دفعه هم بهش فکر نکرده بودم، تا همون وقتی که اونجا منتظرت بودم، حالاام که دارم بهش فکر می‏کنم حس می‏کنم پوری بهترین دوستِ اونموقع من بود،خلاصه تو آخرش اون روز نیو‏مدی و منم زدم رفتم.
آره همینطور که تو تختم دراز کشیده بودم داشتم به همه‏ی اینا فکر می‏کردم، بعد یادم اومد که تو خونت تو یه کوچه بن بست بود، تو یه آپارتمان که اصلاً از بیرون پله نداشت، یعنی اصلاً من نمی‏تونستم اونور خیابون منتظرت باشم تا تو از پله ها بیای پایین، بعد کلی مخم زخم شد تا یادم اومد این قضیه یه قسمت از " نان آن سالها "ی هاینریش بل بود،همونجا که والتر منتظر هدویگ بود، آره خودشه ولی... ولی پوری اون وسط چی‏کار می‏کرد؟

نرد عشق

گفتی
کم بریزه
تو کم آوردی
ولی من
ریختم

او یک آرایشگر آرام بود

من یه آرایشگرم، یه آرایشگر معمولی تازه صاحب مغازه هم نیستم یعنی صندلی دوم آرایشگاه مال منِ، صاحب آرایشگاه برادر زنمه که مغازه از پدرش بهش رسیده، پدرش کلی جون کرد تا این آرایشگاه رو داشته باشه، برادر زنم آدمِ خوبی ولی زیادی حرف می‏زنه یعنی خیلی زیادی حرف می‏زنه، من زیاد حرف نمی‏زنم بیشتر سیگار می‏کشم، من یه خونه دارم که جای بدی نیست و یه زن، آره یه زن دارم زنمم چیزِ بدی نیست چون زیاد حرف نمی‏زدم بهم پیشنهادِ ازدواج داد،بهش گفتم شاید لازمه بیشتر منو بشناسه ولی اون گفت که همین‏قدر کافیه، الانم همو همونقدر می‏شناسیم، زنم تو یه فروشگاه کار می‏کنه تو یه فروشگاه لباس و لوازم آرایشو اینا، حسابدارِ، کلیم از کارش خوشش میاد، عاشقِ اینه که بدونه چی کجاست، رابطش با صاب کارش یه کم بیشتر از رابطه‏‏ی کارمند و رئیسِ، یه کم بیشتر ینی گاهی با هم می‏خوابن، البته من اصلن به این قضیه حساس نیستم یعنی کلن به تخمم نیست.
خوب من یه روز تصمیم گرفتم یه سر و سامونی به زندگیم بدم، ینی خواستم یه پول وپله‏ای به هم بزنم، ینی فک کنم از اینکه یه آرایشگرِ معمولی باشم خسته شده بودم، آره تصمیم گرفتم زندگی معمولیم و یکم عوض کنم،به گا رفتم، ینی واقعاً بگا رفتم، هر چی که داشتم از دست دادم،همه چی شرو کرد به خراب شدن، همه چی یعنی زنم، خونم و هر چیزِ دیگه ای که داشتم و حتی آرایشگاه که البته مالِ برادر زنم بود، من خواستم تغییر کنم و همه چی بگا رفت ینی واقعاً همه چی، چند وقت دیگه هم اعدامم می‏کنن البته این یکی خیلی مهم نیست.
خوب من یه آرایشگرم با یه زندگی معمولی، یه آدم معمولی اگه بخواد زیادی تغییر کنه بگا می‏ره...


مردی که آنجا نبود

شیزوفرنی

اسمش را یادم نمی‏آید
اسم مریضی را
به دکترم می‏گویم
خیلی وقت است که دیگر
تو را نمی‏بینم
می‏گوید حالم رو به بهبود است
راستی
تو اینجا چه کار می‏کنی؟

زندگی
همین لحظه های بی توست
همین قدر غمگین

نه آسمان عاطفه ندارد

به زندگی نباید فکر کرد، به مرگ هم یا به آدمها زنده یا مرده، امروز یا آغاز چیزی‏ست یا پایانش، هیچ چیز در میانه‏ی خود نیست، فقط آغاز شدن و پایان گرفتن است، رویاها و کابوس‏ها هیچ وجه اشتراکی با هم ندارند اما هیچ تفاوتی هم بینشان نیست.
با پریدن اوج نمی‏گیری، میوفتی حالا پرواز یا سقوط همه‏اش یک گه است، گم شدن در شهری شلوغ، من قارچهای سالاد را دوست دارم و از کشفشان لذت می‏برم و از گوشتهای چرخ کرده ته بشقاب ماکارونی‏ام که از چنگ چنگال فرار کرده اند بدم می‏آید، آنها فرار کرده‏اند، من فرار کرده‏ام فرقی نمی‏کند، باید خورده می‏شدم یا یک آشغال، فرقی نمی‏کند، همه‏اش یک خیابان است، هیچ راه دیگری نیست، نه درست نه غلط.
هیچ‏گاه هیچ چیز خالقی نداشته است، من زاده نشده‏ام، من تف شده‏ام، شاید یک خِلط زرد‏رنگ کف خیابان، باران بیاید به فاضلاب می‏روم نیاید بخار می‏شوم و کمی بعدتر به فاضلاب می‏روم. اینجا مادری دخترش را سلاخی کرده است و او فقط تف می‏کند، هی تف میکند هی تف می کند.رستگاری در کار نیست ما همه به فاضلاب می‏رویم یا کسی سیفون را می‏کشد، سوسکها بالا می‏آیند.
این قاشق و چنگالها با هم یکی نیست، من می‏خواهم قاشق و چنگالهایم شبیه به هم باشند، آنها حق دارند. من قد بلندم، پاهام به آن طرف میز می‏رسد، نه حالا نه، هنوز به اندازه‏ی کافی کلفت نشده‏ام، میز خوبی نمی‏شوم، شاید چند بسته خلال دندان و چند تایی مداد، مدادها خوش‏مزه‏اند اما نباید رویشان پاک‏کن داشته باشد،غلط اضافی هیچ وقت پاک نمی‎‏شود. زندگی یک غلط اضافی بود، من نکردم ، مردن هم یک غلط اضافی است می‏کنم.

پ.ن:عنوان از متن کتاب "تنهایی پر هیاهو" نوشته "بهومیل هرابال"

من دشنه در دیسم
بوی نان نمی‏دهم
خیسم
سر ماست را
یا سر سگ که بجوشد
من یک گلوله ام
در تن یک خوک
یا در شقیقه‏ی زنی زیبا
من یک سرنگ خالی‏ام
در گوشه‏ی خیابان
خاک سفید
من یک زنم
برهنه
در تخت یک ابلیس
یا کونِ لق فرشتگان
که با من نمی‏خوابند
من نغمه ام
به ساز نشسته به بزمی
یا در عزای سگی
من یک نوار تست حاملگی
بشاش
مثبت و یا منفی
من چلچراغ بزرگم
در سقف
هنگام زلزله
من مین تک نفره
گاهی به وقت صلح
من یک مسلسلم
یک بمب
یک نگاه
آری کشنده ام
من بوسه ام
یک عشق
آری کشنده ام
من جوخه ام
آتش
من تیغ بر گلو
آری من این همه
یا نه
برگرد پیشِ من